Onze burgermeester opende een tentoonstelling van een collega van mij. Ik verwachtte een min of meer standaard ‘verplicht woordje’ als opening. Niets van dat was het geval.
Onze burgervader leek verstand te hebben van kunst en had zich verdiept in de denkwijze en het werk van de kunstenaar. De beste man las de speech weliswaar voor, maar hij keek geregeld het publiek aan, en specifiek naar de kunstenaar. Hij had de juiste intonatie en pauzes. Het is een zeer lange man, die zich niet kleiner maakte door onnodig wat gebogen naar het publiek te staan. Hij stond daar stevig, ontspannen en had plezier in wat hij vertelde. De aanwezigen luisterden geboeid.
Liefhebber
Achteraf vroeg ik de collega hoe hij de burgermeester had kunnen strikken voor de opening. Wat bleek? De burgermeester had al een kunstwerk van hem thuis hangen en was een groot liefhebber van zijn werk. Hij wilde graag deze tentoonstelling openen. Hier lag dus al een belangrijke basis van zijn goede spreken: eerlijke betrokkenheid.
Bevlogen
Spreken heeft met bevlogenheid te maken. Als je dicht bij jezelf blijft, weet waarom je daar staat te spreken, weet wat je wilt overbrengen, kun je dus mooie verhalen vertellen. Hoe groter je betrokkenheid bij het onderwerp, hoe meer je enthousiasme ook authentiek overkomt. Je overtuigt daarmee je publiek. Onze burgermeester overtuigde zijn publiek om nog eens goed naar het teken-/schilderwerk te kijken en ik weet zeker, als het zou moeten, dat het hem zou lukken alle werken te verkopen.





